Forum Forum zostało przeniesione. Strona Główna Forum zostało przeniesione.

 
 FAQFAQ   SzukajSzukaj   UżytkownicyUżytkownicy   GrupyGrupy   GalerieGalerie   RejestracjaRejestracja 
 ProfilProfil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomościZaloguj się, by sprawdzić wiadomości   ZalogujZaloguj 

Chcesz schudnąć przed Sylwestrem?
Kup Teraz a 30 dniową dietę otrzymasz za darmo!
Tylko 137 zł TRIZER + indywidualna dieta
Chwila

 
To forum jest zablokowane, nie możesz pisać dodawać ani zmieniać na nim czegokolwiek   Ten temat jest zablokowany bez możliwości zmiany postów lub pisania odpowiedzi    Forum Forum zostało przeniesione. Strona Główna -> Świat realny
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
PorQue




Dołączył: 07 Mar 2008
Posty: 57
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: kalisz.

PostWysłany: Sob 11:49, 20 Cze 2009    Temat postu: Chwila

Jak zamykasz oczy i zatykasz dłońmi uszy.
Nie lubię na to patrzeć, bo czuje się wtedy tak cholernie ułożona i pozbierana; prawie sprawiam wrażenie porządnej i szarej.


Biegnę, już chyba po raz setny, przez ten znienawidzony park. Mimo, że jest ciemno, ja widzę te wszystkie zniszczone ławki i wyryte na nich napisy. Na którejś z nich podpisałam się kiedyś twoim mazakiem, zrobiłam to ze złości - spojrzałeś się wtedy na inną dziewczynę czy coś takiego. Zresztą - wolę nie pamiętać. Wystarczył jeden telefon, a ja już pozwoliłam sobie zapomnieć i poczuć palenie tych dziesiątków petów pod podeszwami. I chociaż jest mi zimno to biegnę; chcę tam być jak najszybciej.

Nie czuję się w tym momencie Kimś, sztalugi mogłyby nie leżeć na podłodze i obrazy nie stać oparte o ściany, a ja i tak czułabym się przytłoczona. Chyba przypadkiem namalowałeś żółtą plamę na okładce nowej książki, którą Ci pożyczyłam kilka dni wcześniej. Biorę ją do ręki i przez chwilę przyglądam się jej – „Wołając do Boga”; powinno brzmieć „Wołając do mnie”. Odrzucam ją pod wpływem chwili i ruszam dalej. Wbiegam na piętro potykając się na tym brzydkim dywanie i próbuję opanować drżenie całego ciała. Nie jestem jeszcze tego świadoma, ale czuję, że świat powinien stanąć i przestać się kręcić. Nie ma co, dobraliśmy się: dwoje egoistycznych masochistów.

Nie wiem co gdzie się znajduję, ale przekraczając pewną granicę widzę Ciebie - siedzisz przy kaloryferze na podłodze, na około leży mnóstwo powyrywanych kartek i pasteli. Omijam wywrócone krzesło i rozbity kubek - czy to przypadkiem nie jest prezent ode mnie? Chyba kupiłam Ci go na urodziny gdy byłam w Hiszpanii. Mniejsza z tym. Nie zauważasz mnie nawet teraz gdy pochylam się nad Tobą i próbuję coś powiedzieć. Nadal tkwisz w tej samej pozie - to ten sam wszechświat co wtedy; trzymasz dłonie we włosach i lekko drżysz. Odrywam je i obejmuje, przez chwilę tylko obserwuje te przydługie kosmyki, które nagle wymknęły się spod kontroli. Nadal mnie nie widzisz, ale przynajmniej ja czuję, że jestem. Gdybyś chociaż wyglądał normalnie! Ale nie, ty masz na sobie tę głupią koszulę w kratkę, z postrzępionymi rękawami, i dżinsy tak stare i zniszczone, że równie dobrze mogłoby ich nie być. Nie szukam wzrokiem żyletki ani popielniczki, mam całkowitą pewność, że gdzieś tu są. Nadal nie zauważam twojej reakcji, upadam więc na kolana i tylko przyciskam twoje ręce do swojej twarzy. I nagle spoglądasz na mnie przestraszonym wzrokiem- jakbyś bał się, że komuś powiem. Teraz już wiem, że za chwilę będziesz płakać, ja zresztą też. To stało się naszym małym rytuałem i zdarza tylko w chwilach, gdy nie odnajdujemy nawet siebie nawzajem. Mruczysz coś o moim życiu, a ja nie mogę wyjąkać nic więcej oprócz - ‘kochany’. Przejeżdżam opuszkami palców po twoim przegubie, widzę tylko kilka nowych kresek i to nie zbyt głębokich. Już się nie boję, tak jak wtedy gdy przybiegłam, a tobie krew ściekała aż do łokci. Dotykam je ustami i, tak jak zawsze, nie wiem co robić. Ale całuje twoje ręce - ręce artysty, w których spoczywa moja przeszłość i przyszłość. Przez ułamek sekundy twój ból staje się moim bólem i nie mogę już tego ogarnąć. Odchylam głowę do tyłu, aż czuję, że moje włosy stykają się z twoimi dłońmi, które teraz obejmują moją talię i boje się, że zrobię coś nie tak. Zresztą to już bez znaczenia, bo nagle wstajesz i popychasz mnie na podłogę. Nie, nie jesteś brutalny - nigdy nie byłeś, ale i tak upadek jest bolesny. Czuję się jak spadająca gwiazda. To już jest ten moment, w którym Twoje usta szukają moich ust, a ja wiem, że nie mogę się oprzeć, bo sama tego potrzebuję. Przez chwilę tylko, tkwimy tak, jak w klatce filmu, bo teraz wtulasz twarz w moją szyję, a ja czuję wbijające się przez koszulkę w plecy szkło. Staram się nie ruszać niczym więcej, niż tylko dłońmi, które znowu szukają twojej twarzy i na oślep, bo przecież zamknęłam oczy, gładzą ją z jakąś dziwną melancholią - góra, dół, policzek. Łkamy tak ściśnięci, i nawet nie liczę już minut. Wykrztuszasz przeprosiny, znowu mnie całujesz, obiecujesz, że to ostatni raz. Siadamy. Czuję krew spływającą po plecach, zauważasz, że się krzywię, ale ja mówię, że nic mi nie jest. Nie wierzysz mi; nikt nigdy mi nie wierzy. Staram się nie patrzeć na Ciebie i biorę do ręki plik powyrywanych kartek. To kilka stron z tomika Celana, chciałabym przewrócić z ironią oczami; przecież ten człowiek to nie poeta. Ale nie chcę Cię ranić, nie chcę nic robić, znowu się martwię. Mam ochotę schować niebezpieczeństwa tego świata do teczki i ukryć ją przed tobą; nie pytam jednak co się stało, najprawdopodobniej też nie chcę wiedzieć. Znowu zerkasz na mnie zdenerwowany; nienawidzę, gdy złościsz się z powodu własnej nieporadności, ale to lepsze niż milczenie. Wstaje burząc cały ten ład, który buduje się w ciągu tych kilkunastu minut i zaczynam krzyczeć. Nic nie mówisz, znowu zamykasz się w sobie, a ja chciałabym zamienić się z tobą na kilka chwil. Nie walczysz, nie mówisz, że jesteś zbyt dobry, chyba mnie nie słyszysz. Mam ochotę zabić Cię za całe to twoje artystyczne ja, za to że ciągle upadasz i potrzebujesz kogoś kto mógłby cię podnieść. Znowu zaczynasz płakać, jesteś taki słaby, słabszy chyba niż ja. To nie jest tak jak w filmach o miłości, bo to ja przytulam Ciebie, to ja przestaje krzyczeć, to ja zaczynam czuć wyrzuty sumienia z powodu Twojej słabości, chociaż powinno być odwrotnie. Nie rejestruje do końca tego momentu w którym znowu podążamy ku podłodze, ale tak, leżymy na niej, na tym potłuczonym szkle i całej resztce w około której kręcisz się ty. Zaczynam mówić coś o tym, że masz przestać, że nie powinieneś mnie w ten sposób straszyć. Widzę twoją niską samoocenę przebijającą się przez to wszystko i mam ochotę odebrać Ci wszystkie książki, plany na jutro, pastele, długopisy i kartki. Znowu trzęsiesz się cały, a ja przestaje mówić. Przytulam Cię, chociaż wiem, że prosisz mnie o wyjście. I znowu błądzę dłońmi po twojej twarzy i ścieram łzy, i czuję pocałunki i nie wiem już nic. Przerywa nam dzwoniący telefon, nie odrywając się ode mnie, macasz dłonią po podłodze. Proszę żebyś nie odbierał. Ignorujesz mnie i tkwiąc z czołem przy moim czołem mówisz coś głupiego do słuchawki. Wyrywam Ci ją i naciskam anuluj.

Nagle świat przestaje być światem, znikają prawa fizyki, wszystko zamiera, bo niemal jednocześnie wypowiadamy te słowa.
Przepraszam, nie będę i kocham.


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Świetlik
Administrator



Dołączył: 13 Sty 2007
Posty: 1319
Przeczytał: 0 tematów

Pomógł: 1 raz
Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: Wrocław.
Płeć: female

PostWysłany: Śro 15:37, 24 Cze 2009    Temat postu:

Bardzo można w to wniknąć słuchając Red River. Trochę mi się to kojarzy z młodą, ciemną stroną miłości z filmu Vicky Cristina Barcelona, ale nie do końca.
Z początku nie wiedziałam zupełnie, o co chodzi, później stopniowo budował się jakiś obraz przed moimi oczami, choć i tak nie do końca stał się wyraźny nawet na końcu i po głębszym zastanowieniu się. Podoba mi się ten zabieg, szczególnie, że to, co już jest pewne po przeczytaniu, to nie żadne ogólniki, a detale takie jak właśnie kubek z Hiszpanii, który wydał mi się chyba najistotniejszy w całym tym tworze;)


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
PorQue




Dołączył: 07 Mar 2008
Posty: 57
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/5
Skąd: kalisz.

PostWysłany: Pią 22:14, 17 Lip 2009    Temat postu:

dziękuję za przeczytanie Wink
mi po dłuższym namyśle wydaje się nieco przedramatyzowane,
ale ja tak chyba mam - we wszystkim co pisze czuć dramat.
Wink


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
To forum jest zablokowane, nie możesz pisać dodawać ani zmieniać na nim czegokolwiek   Ten temat jest zablokowany bez możliwości zmiany postów lub pisania odpowiedzi    Forum Forum zostało przeniesione. Strona Główna -> Świat realny Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Możesz pisać nowe tematy
Możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach

fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Regulamin